എന്റെ മാത്രം നിനക്ക് ...

മൌനം പറഞ്ഞ വാക്കുകളില്‍ 

പെയ്തോഴിഞ്ഞതു മുഴുവന്‍ 

നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളായിരുന്നു ...

പേമാരിയും ചാറ്റല്‍ മഴയായും 

ഇടിമിന്നല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ ...

അതെന്നെ തണുപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു ...

ഞാന്‍ കരയുകയല്ലായിരുന്നു ...

നീ തന്ന പ്രണയം ..

നടന്നു തീര്‍ത്ത വഴികളിലെല്ലാം 

നിന്നോടുള്ള പ്രണയമായിരുന്നു ..

ഒരു കിടപ്പറയുടെ ചൂടില്‍

നിന്റെ പ്രണയം എന്നില്‍ നീ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ..

ഞാനറിഞ്ഞു...

നിന്റെ പ്രണയം എന്തായിരുന്നുവെന്നും

നിനക്കുഞാന്‍ ആരായിരുന്നുവെന്നും ...

എന്റെ ഒഞ്ചിയം ...

ഒഞ്ചിയം ...

പറഞ്ഞു കേട്ട കഥകളില്‍ 

നിനക്കെന്നും ചുവപ്പ് നിറമായിരുന്നു ...

ത്യാഗത്തിന്റെയും സമരത്തിന്റെയും ചുവപ്പ് ...

ഇന്നിവിടെ ചരിത്രം പുതിയൊരേട് എഴുതി ചേര്‍ക്കുമ്പോഴും 

നിനക്ക് ചുവപ്പ് നിറം തന്നെയാണ് ...

പക്ഷെ ഈ ചുവപ്പിന് 

ചോര മണം മാത്രമാണ് ...

ഇന്നിന്റെ തെറ്റുകള്‍ 

നാളത്തെ തലമുറ ചോദ്യം ചെയ്യുമെങ്കില്‍ ..

ചരിത്രം മാറ്റി എഴുതിയവരെ ...

നിങ്ങള്‍ക്ക് മാപ്പില്ല ...

ഒഞ്ചിയത്തിന്റെ മണ്ണിലും ..

മനസിലും ...

എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ....

കണ്ണുകള്‍ക്ക് എന്നാണ്
കേള്‍വി ശക്തി വന്നത് ...?
കേട്ടു കേട്ട് ഇപ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍
കാണാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ...
കേള്‍ക്കുന്നത് ആരോ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്ന
തിരക്കഥകള്‍ മാത്രം ...

തലച്ചോറും കേള്‍ക്കുക മാത്രം
ചെയ്യുന്നെന്നാണ് ഇപ്പോള്‍
എനിക്ക് തോന്നുന്നുന്നത് ...
അല്ലെങ്കില്‍ നീ എന്താണ്
എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കാത്തത് ?

ഒരു സംശയം ...

ജീവനു വിലയില്ലെന്ന്
ആരാണ് പറഞ്ഞത് ?..
പിടയ്ക്കുന്ന മീനിനു തന്നെയായിരുന്നു
ചന്തയിലെന്നും വിലകൂടുതല്‍ ...

അപ്പോള്‍ മറ്റൊരു സംശയം ...
ജീവനാണോ ജീവനു വേണ്ടിയുള്ള
പിടച്ചലിനാണോ വില കൂടുതല്‍ ?
ഏതിനാണ് ഒരു
ഫ്ലാഷ് ന്യൂസ്‌ കവറേജ് കിട്ടുക ?

ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത അതിഥി...

മഴ എന്നും ഇങ്ങനെയായിരുന്നു....
സമയം തെറ്റി വരുന്ന അഥിതിയെ പോലെ..
അന്ന്‍ നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ്...
ആദ്യമായി നിന്നെ കണ്ടതും
ഒരു മഴക്കാലത്തായിരുന്നു..

ഈ കലാലയത്തിന്‍റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയില്‍ ..
മഴ തോരുന്നതും കാത്ത് നീ നിന്നപ്പോള്‍ ...
എന്‍റെ മനസിലും പെയ്യുകയായിരുന്നു...
പിന്നീടെപ്പോഴോ ചൂടും തണുപ്പും
മാറി മാറി വന്നപ്പോള്‍
എന്‍റെ കൈകളെ നീ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു...
അപ്പോഴേക്കും മഴ എങ്ങോ പോയിമറഞ്ഞിരുന്നു,,,

എങ്കിലും ഞാന്‍ പിന്നെ മഴയെ ഓര്‍ത്തതേയില്ല...
കാരണം നീ എന്നില്‍ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു...
ഞാന്‍ പോലും അറിയാതെ എന്നെയും കൂടി
ഒരുപാടു ദൂരം നീ നടന്നു...
ഒരു പേമാരിയായി നീ പെയ്തപ്പോള്‍ ..
കവചം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാന്‍ തണുത്തു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു...

എന്‍റെ ചിന്തയും കാഴ്ചയും നീ മറച്ചപ്പോള്‍ ...
എന്നിലലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന
എന്‍റെ പ്രസ്ഥാനവും എന്നെ വിട്ടു പോയി..
എങ്കിലും...ഞാന്‍ വേദനിച്ചില്ല...
കാരണം... എന്‍റെ ലോകം നീയായി മാറിയിരുന്നു...

ഒടുവില്‍ ഇന്ന്‍ ഈ സന്ധ്യയില്‍ ...
എന്‍റെ കൈകള്‍ വേര്‍പെടുത്തി നീ
തിരിഞ്ഞു നടന്നു...
എന്‍റെ കാഴ്ച മങ്ങുന്നതു പോലെ...
നിഴല്‍ പോലെ നീ ഒരുപാടു അകലെ....

തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയിലും
ദേഹം ചുട്ടു പൊള്ളുന്നു...
ചിന്തകള്‍ ചിതലരിക്കപ്പെട്ട തലച്ചോര്‍ മാത്രം പറഞ്ഞു...
ഈ മരച്ചുവട്ടില്‍ നീ ഇനി തനിച്ചാണ്...
ക്ഷണിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു അഥിതി കൂടി
എന്നെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...

മഴ പിന്നെയും എന്നെ നനയ്ക്കുന്നു...
അതങ്ങനെയാണ്...
സമയം തെറ്റിവരുന്ന അതിഥിയെപ്പോലെ...